BASES
Microrrelato individual orixinal e inédito cunha extensión máxima de 100 palabras sobre a temática “OS CONFLITOS BÉLICOS”, que denuncien, describan ou fagan reflexionar sobre esta cuestión.
O título e o nome e curso do alumnado non contará nesas 100 palabras.
Valorarase a orixinalidade, o contido e a calidade lingüística.
Participantes: Alumnado do CIFP Compostela
Lingua: Galega
Data límite de entrega: 31 de Xaneiro do 2026.
Presentación: Publicar como comentario nesta entrada do blog indicando nome, curso e ciclo que estades a cursar no CIFP Compostela.
Xurado:
O xurado estará composto por profesorado do Equipo de Dinamización da Biblioteca e do Equipo de Dinamización da Lingua Galega.
Premio: Vale de 50 euros para gastar nunha librería do comercio local
HUGO ROMERO TOBA - 1º FP BÁSICA COCIÑA
ResponderEliminarVIDA NO GARAXE
ME HUGO E ESTOU a VIVIR NO GARAXE QUE ESTA Á beira DA miña CASA.O meu PAI EMPEZO LEVANDO LATAS DE COMIDA CUANDONOS EMPEZARON A AMEAZAR. TAMBIEN TEMOS LITROS DE AUGA ALMACENADA. ESTAMOS TODOS AQUI NON QUEREMOS QUE NINGUÉN NOS DESCUBRA.
NOS ASEAMOS NUNHA BILLA RARA E HAI MOITOS COCHES APARCADOS. DURMIMOS NO NOSO COCHE, PERO NON HAI SITIO PARA TODOS. ALGÚNS DESCANSAMOS DURANTE O DIA
O UNICO QUE FACEMOS TODO O DIA É ESCOITAR A ARADIO PARA COMPROBAR QUE As BOMBAS NON DEIXAN DE CAER SOBRE A CIDADE . ESTOU TRANQUILO.
Grazas pola túa participación, Hugo
EliminarABEL NOYA - 1º FP BÁSICA COCIÑA E RESTAURACIÓN
ResponderEliminarDIARIO DUN REFUXIADO
Día un. Hoxe me levantei ás 6:30 da mañá. As bombas non me deixaron durmir ben, pero igual me teño que levantar á axudar. Vístome coa mesma roupa do primeiro día. Dúchome cunha auga marrón e fría, xa que as tuberías están rotas. Logo vou á zona de xestión onde me asignarán un traballo. Alí pídenme que vaia descargar os subministros que trouxo o camión. Caixa tras caixa, o meu lombo queda feito un cristo ,pero igual sigo .Despois dun arduo traballo , toca papar algo . Hoxe cxomense lentellas estofadas e chicharos con lacon. Non esta moi bo , pero te enche a barriga e iso e o importante
Agora temos un pequeno descanso que eu uso para xogar a o xadrez cun compareiro.
Grazas pola túa participación, Abel
EliminarYARIEL CANEDO - 1º FP BÁSICA COCIÑA
ResponderEliminarA BUSCA
Chámome Yariel e esta mañá estou mais canso que nunca.
A miña irmá segue desaparecida e levo un mes buscándoa. Os entullos
acumúlanse na miña alma
Onte apareceu a mascota do meu veciño e estaba morto encima dos restos dunha casa. Chore moito pensando no pobre animal.
a miña irmá é alta, dea pelo louro, ollos café, usa lentes porque a temperá idade perdeu un pouco a visión
O día que a miña irmá desaparecio estabamos en casa, e vendo a tele anunciaron que avia unha especie de micil acabando con todo . e na tele vimos a nosa casa marcada que un micil iva directo asia nós todos saímos , pero a miña irmá non tivo a sorte de poder saír da casa .
Grazas pola túa participación, Yariel
EliminarJUAN SALCEDO - 1º FP BÁSICA
ResponderEliminarCARACAS
O vinte de maio estaba eu co meu tío unha tarde na cidade de Caracas. Nesa época, o meu tío comprara un teléfono de nova xeración. Era un iPhone ou Samsung. Non o lembro. O que si recordo é que, esperando o metro, un "malandro" lle puxo un 38 por detrás e o meu tío entregou o teléfono. Eu estaba con el nese momento. Non sabía o que pasaba, pero o entregou.
Aos cinco minutos chegaron unhas "hembras" que lle dixeron que sabían onde tiñan o seu teléfono. O meu tío, o moi crédulo, foi con elas e lle presentaron a uns chicos que nos levarían a atopar o teléfono. Pedíronlle vinte dólares. Ao sacar o bolso, viron as súas Jordan, tamén llas quitaron. Fomos con eles á forza e, despois de darlle un trago, dixeron, estades secuestrados. Fuximos correndo.
Grazas pola túa participación, Juan.
EliminarNicolás Benítez - 2ºFP Básica Alox. e Lav.
ResponderEliminarCURTO CAMIÑO CORTADO
Hai 26 pasos que empecei este camiño, non sei cantos me quedan para rematar, pero quero atravesar ata o muro máis duro.
Entendín que son o primero nun papel, nunha lista negra, apuntado por eses que se fan chamar Cortacamiños, eses que non queren ir sós, que se non os segues, serás, bueno..., serás cortado.
Sigo camiñando e albisco un miñato que tira o coello morto, ou acaso é a lista na que está o meu nome?
Coello morto ou lista negra, quizais desaparezan polo estrondo de lonxe. E quizais agora poida aparecer eu.
Grazas pola túa participación, Nicolás.
EliminarCarlos Daniel Francisco De Campos - 2º FPB Aloxamento é Lavanderia
ResponderEliminarZUMBIDOS AO DESPERTAR
Esperto cuns zumbidos na miña cabeza, que estaba a atopar coa peor sensación coa que me puiden encontrar no día de hoxe.
De repente érgome da cama e sigo escoitando o estrondo son de obxectos supersónicos, abro a fiestra e vexo un aro de luz deslumbrando coma se fose un sol, dunha maneria que os meus ollos non son capaces de ver esa montaña enorme enrriba da miña casa, que acabou derrubada despois da choiba luminosa.
Albisco unha man saíndo polo medio dos tixolos derruídos.
Tirada nos cascallos percibo que a miña vida truncou, e o mundo mudou de camisa para sempre.
Grazas pola túa participación, Carlos Daniel.
EliminarJuan Andrés Restrepo-2 Aloxamento e lavanderia
ResponderEliminarCANDO O RIO SOA É PORQUE PREDAS LEVA
Sentada na beira do río, lendo o xornal, vin aquela noticia, sen pensar que se faría realidade.
Só tiña 14 anos cando tiven que pasar por esta situación. Alguén que eu cría que era o home axeitado, confiando na súa palabra de que non teriamos escaceza de comida na nosa casa, de que esta dor tan intensa valería para algo.
Fixome o peor que puiden imaxinar, síntome sen osíxeno. Cando acabou e abrin os ollos, ainda tiven que soportar unha dor maís insoportable ao ver Járkow destruida polas bombas e mísiles que están a caer. A xente corría e os seus berros formaban un son máis doloroso e profundo.
Grazas pola túa participación, Juan Andrés.
EliminarMARCHAR PARA NON MORRER NA GUERRA
ResponderEliminarLev é un neno de 13 anos de Ucrania. Estaba xogando ao fútbol e cando chegou a casa, a casa xa non estaba. Nese sitio habia un buraco enorme.
Viu pasar uns avions que tiñan a bandeira de Rusia. Que habia que escapar para outro sitio.
Viñeron os seus tios e marcharon para outro pais. Agora viven en Inglaterra. Non coñece a nadie e non sabe falar o idioma.
Grazas pola túa participación, Alex
EliminarCarlota Agrelo Mella -- 1º Básica Lavandería
ResponderEliminarVERSIÓN EXTRAOFICIAL
-Bo día, cerramos o trato?
-Bo día. Si, trato cerrado -Delcy Rodríguez fai un parón para pensar- eu dareiche un sinal para que entres cos militares, pero, eu direiche onde ten que durmir Maduro é terasme que facer Presidenta.
Donald trump queda un intre calado e toma unha decisión:
-Vale, eu acepto as tuas peticións pero a cambio teras que deixarme levar todo o petróleo.
Despois da súa resposta pensa outra vez e di:
-Non cre que sospeitaran da miña entrada tan facil a Venezuela?
-Delcy ri moi segura e responde:
-Non te preocupes, todo está atado e ben atado...
Este microrrelato foi enviado en prazo, o día 26 de xaneiro de 2026 e publicado na entrada do concurso do 2025. Grazas pola participación, Carlota
Eliminar2° Integración Social
ResponderEliminarPablo Comesana Pomar
Infames reis das ruínas
Disparando a quen inundou as rúas de desesperación contra o voso inepto patriotismo.
Bastardos artistas do medo. Fusilando a esperanza de quen chorou a súa terra contra a vosa
necia cobiza
A cidade cheira a pólvora. Apesta a morte. Esa que se che pega á roupa. Á alma.
A cidade é xa tan só un sepulto da inocencia. Un cadáver da infancia
E baixo as lagrimas do ceo, as nais que foron armas e chalecos. Que suspiraron á vida que lles
quitastes.
Que viviron na valentía que nunca tivestes.
Este microrrelato foi enviado en prazo, o día 31 de xaneiro de 2026 e publicado na entrada do concurso do 2025. Grazas pola participación, Pablo.
Eliminar